gdy nadziei brak...

Czasem dopada nas ciemność. Wtedy naprawde ciemno jest.

I tylko resztkami rozsądku zmuszamy się do przeczekania.

Bo pamiętamy (no może nie tyle pamiętamy, co chcemy wierzyć, że pamiętamy) światło.

Ono musi przyjść. Prędzej czy później.

Zajrzeć w czerń naszych źrenic, aż one, zmaleją do wielkości planktonu.

Planktonu, którym już nie trzeba się przejmować.

Czego państwu i sobie, życzę.

Delfin był tuż obok. Ale w ciemności nie sposób było go zauważyć. Zanim odwróciła się we właściwą stronę, odpłynął.