Najbardziej newralgiczne zakupy prezentowe mam już za sobą, uffffff.

Nie jest łatwo odnaleźć swoją osobę w tłumie szturmującym sklepy wszelakie w tych dniach. Jeszcze trudniej zaakceptować, że jak co roku, świąteczne szaleństwo dopadło także i nas, przez co zwiększamy tłum, który już i bez nas doskonale radzi sobie w obszarze utrudniania dostępu do dóbr wszelakich. Że o zwykłym chodzeniu nie wspomnę.

Na szczęście dla mnie i ku rozpaczy pocztowców tudzież pracowników firm przewozowych około 50% zakupów dokonałem online, siedząc w ciepłym fotelu i analizując zdjęcia towaru przed ostatecznym kliknięciem. Teraz zostaje mi się modlić za tych nieszczęśników, którzy z a) Kościeliska, b) Ustronia Morskiego, c) Poznania, d) Iławy i e) Elbląga będą dostarczać moje prezenty pod wskazany adres (biegunowo odległy od Kościeliska w Zakopanem). Mam nadzieję, że prezenty dotrą na czas, bo jak nie, pozostanie mi szybki wyskok do sklepu po czekoladki.

Na drogach jak większość zauważyła już zapewne, nie dzieje się dobrze. Mnie osobiście problem zimy dotyka najbardziej, już po pierwszym od 4 lat zwolnieniu lekarskim i dawce końskiej antybiotyku. A pomyśleć, że były zimy kiedy wściekałem się, że za mało śniegu jest.

To prawda, że trzeba uważać o co się prosi, zawsze istnieje niebezpieczeństwo, że w końcu się to dostanie.

Delfin podpłynął pod taflę oblodzonej drogi. Zapukał nosem tuż u moich stóp. Przetarłem oczy nie mogąc uwierzyć, że znowu go widzę. Gdy spojrzałem drugi raz zobaczyłem tylko skasowany bilet autobusowy pod stopami – „więc to tak, jeździcie teraz autobusem” – pomyślałem. Leniwie ruszyłem dalej…

Tak, mówi się nam, że „gdyby młodość wiedziała a starość mogła” i tym podobne frazesy.

O czym ma to świadczyć? Że niby stary to mądry, chociaż ułomny a młody to głupi, chociaż żwawy?

Czy to ma być jakiś sposób wyrównywania międzypokoleniowych przepaści? Czy to jakiś sposób podnoszenia na duchu swojego wątłego ego? Próba (żałosna jak dla mnie) nobilitacji wieku „dojrzałego”? Starość jeszcze, co prawda daleko, ale już czuje oddech młodych na plecach. I co? Mam teraz grać mentora jakiego na stolcu?

W d…. mam te zapoczątkowaną przez filozofów grę pozorów.

Ja wolę iść ze studentami na piwo.

Znaczy ze studentkami.

Wole brać życie póki jest a nie puszyć się wiedzą tajemną, której nie ma.

Jestem jeszcze młody.

Jeszcze jestem.

Bo ma nogi dwie nie cztery
i też ręce ma do pary
głowa lekko się kołysze
szyi ciążąc stale

Oczy usta nos i lica
czołobitna potylica
włosów gąszcz
lub całkiem brak ma

Wyjątkowy nasz przypadek
człekokształtne utytłanie
osiągnięcia ewolucji
pośród ludzi…